Założenia Zeona z Kition zwane stoicyzmem były bardzo popularne również w dobie renesansu. Mówiły one, że człowiek, aby pokazać swoją siłę wewnętrzną powinien dopełniać wszelkich starań, aby jego rozwój był połączony z tym, że pokazuje się, jako osoba stała emocjonalnie i niezmienna. Zgodnie z tymi założeniami praca ludzka była wartością, której nie mogą ograniczać nastroje i humory człowieka, bowiem one same z siebie były często irracjonalne i wypaczone sensu całkowitej prawdy i nie można ich dokładnie dopasować do pracy, co czyni je bezużytecznym dodatkiem, który może przeszkodzić w postawionych sobie celach i pragnieniach, co jest naprawdę okropna rzeczą, dla osoby, którą bardzo pragnie, aby jego zamiary i darzenia okazały się pozytywne, jednak czy wtedy będziemy umieli się z nich cieszyć.

W zaspokajaniu przyjemności kierujemy się normami, oraz przyjemność powinna być umiarkowana i dozowana tak, aby była rzeczywiście przyjemnością. Podzielono podobnie potrzeby ciała i uznano podobnie jak w piramidzie potrzeb A.Masłowa. Jednak bardzo ważne było to że epikurejczycy starali się w swoim życiu być sobą i bez względu poza etycznymi kierować się ku szczęściu i samospełnieniu w przyjemności. Niekiedy epikureizm jest uważany za lekki hedonizm, jednak nie można traktować tych doktryn na równi. Filozofia to zawsze była sztuka.

Hedoniści uważali ze należy uciec od cierpień fizycznych i duchowych gdyż to one pozbawiają człowieka szczęścia i czynią z nim niedobre rzeczy. Hedonizm ma w swoim pierwotnym założeniu to, ze człowiek nie może poświęcać siebie i kierować się tylko sobą. Nie uznawali czegoś takiego jak trwałe szczęście, gdyż według nich szczęście to zbiór przyjemności a stałe szczęście to tylko stały ciąg szczęścia normalnego. Hedonizm możemy podzielić na kilka grup w zależności, co nas bardziej przybliża i jakimi się stajemy. Hedonizm psychologiczny, materialny albo społeczny to choroby, a w dzisiejszych czasach bycie hedonista i praktykowanie go może się wiązać z popełnianiem przestępstw.