Hedoniści uważali ze należy uciec od cierpień fizycznych i duchowych gdyż to one pozbawiają człowieka szczęścia i czynią z nim niedobre rzeczy. Hedonizm ma w swoim pierwotnym założeniu to, ze człowiek nie może poświęcać siebie i kierować się tylko sobą. Nie uznawali czegoś takiego jak trwałe szczęście, gdyż według nich szczęście to zbiór przyjemności a stałe szczęście to tylko stały ciąg szczęścia normalnego. Hedonizm możemy podzielić na kilka grup w zależności, co nas bardziej przybliża i jakimi się stajemy. Hedonizm psychologiczny, materialny albo społeczny to choroby, a w dzisiejszych czasach bycie hedonista i praktykowanie go może się wiązać z popełnianiem przestępstw.

Zostało uznane ze zmysły człowieka to tylko narzędzia, które są fałszywe, nie maja odwzorowania i ze najważniejszą rzeczą w życiu człowieka jest postępowanie według zasad etyki. Uważali ze wszystko nawet wiedze, kulturę dorobek trzeba odrzucić, aby poznawać prawdziwe człowieczeństwo złożone z moralności, cnoty i dobrych uczynków. Za pełnię szczęścia traktowano to ze człowiek powinien być dobry cnotliwy i ze tylko to doprowadzi go do szczęścia w życiu i że dzięki temu stanie się kimś wielkim i wspaniałym, oraz ze prawdziwe szczęście się bierze z tego ile mamy w sercu czystości i szlachetności. W swoim życiu nie kierowali się nawet bogactwem czy wpływami uznając je za niepotrzebne elementy egzystencji.