Ludzie od zawsze lubili korzystać z przyjemności. Odnosili się do nich w różnych dziełach, obrazach, rzeźbach i pieśniach. Każdy lubił sobie odpocząć, zjeść napić się, czasem się z kimś zbliżyć. Takie postrzeganie tyle ze przesadne uznawali hedoniści. Uważali, że w życiu najważniejsze jest szczęście zdobyte nieważne, w jaki sposób, byle było to jak najłatwiej wykonane bez bólu i cierpienia.
Hedoniści uważali ze należy uciec od cierpień fizycznych i duchowych gdyż to one pozbawiają człowieka szczęścia i czynią z nim niedobre rzeczy. Hedonizm ma w swoim pierwotnym założeniu to, ze człowiek nie może poświęcać siebie i kierować się tylko sobą. Nie uznawali czegoś takiego jak trwałe szczęście, gdyż według nich szczęście to zbiór przyjemności a stałe szczęście to tylko stały ciąg szczęścia normalnego. Hedonizm możemy podzielić na kilka grup w zależności, co nas bardziej przybliża i jakimi się stajemy. Hedonizm psychologiczny, materialny albo społeczny to choroby, a w dzisiejszych czasach bycie hedonista i praktykowanie go może się wiązać z popełnianiem przestępstw.