To, co źle wpływało na ich osobowość malarze próbowali uwolnić, a swój ból wyrazić w obrazach pełnych barw, przesączonych dynamiką i żywiołowością. Sztuka malarska ekspresywna stanowiła swojego rodzaju ucieczkę do problemu i zwalczenie go przez uwolnienie go na płótno i pokazanie ze można mieć w ten sposób kontrole nad swoimi uczuciami i działało to również na dowartościowanie człowieka, bo czyniło życie pożytecznym. Taki malarz wiedział ze, jeżeli jego depresja czy podniecenie, a nawet szaleństwo dają obraz, to znaczyło dla niego ze jest jeszcze coś warty.

Obrazy i ich dynamika zawsze motywowały i podniecały ludzi, pozwalały im się przenieść w sam środek toczącej się akcji i brać udział w tych wydarzeniach. Odpowiednio dopasowane i im bardziej realistyczne barwy stanowiły drugi obraz rzeczywistości, do którego oglądający był zapraszany. To zaproszenie było bardzo wyraźne i wymowne. Wygląd obrazu sprawiał to że sztuka zdobywała kolejnych zwolenników za sprawa swojego piękna i wyjątkowości. Każdy pragnął mieć cos pięknego i móc brać udział w rozpowszechnianiu czegoś wielkiego.